Istnieje już serial dokumentalno-reporterski „Rolnicy.Podlasie” cieszący się dużą oglądalnością w Polsce. W pewnym sensie mający promować nasz region.

Proponuję nową odcinkową „operę mydlaną” pt. „Radni.Podlasie”. W zasadzie to ona już istnieje. Co miesiąc ukazuje się nowy odcinek.

Dzięki niej możliwe jest:

• uświadomienie sobie, że dzisiejszy radny to zasadniczo osoba pobierająca dietę,
• pokazanie realiów działań samorządowca – „ciężką”, całoroczną pracę na posiedzeniach rady gminy, niezależnie od pogody i pory roku,

Skąd takie wnioski?

Otóż proszę posłuchać 50 sek. nagrania, w jaki sposób prowadzi obrady Przewodniczący Rady Gminy Bielsk Podlaski S.Olszewski.

Z nagrania wprost wynika, co robią radni, jak są aktywni, jak zaangażowani. Co ich interesuje?

Ponadto przewodniczący rady odsłania się pokazując jak duży ma kłopot w zrozumieniu, czym różni się dyskusja od kłótni. Jak powinna wyglądać sesja?

Dyskusja to spokojna, rzeczowa wymiana poglądów na określony temat. Jej celem jest zrozumienie różnych stanowisk, znalezienie rozwiązania albo dojście do kompromisu lub wniosku. Dyskusja sprzyja porozumieniu i często wzmacnia relacje między ludźmi.

Kłótnia natomiast, to rozmowa, w której dominują emocje – złość, frustracja, irytacja.

Najprościej mówiąc:

• Dyskusja → „chcę zrozumieć i znaleźć rozwiązanie”.
• Kłótnia → „chcę wygrać i udowodnić, że mam rację”.

Przewodniczący rady zapominał, że rolą radnych jest wymiana poglądów, dlatego właśnie rada jest organem kolegialnym, a nie jednoosobowym.

Samozadowolenie przewodniczącego szokuje z powodu braku jakiejkolwiek wymiany uwag, pytań. Swoją wypowiedzią narzuca jaki, jego zdaniem, powinien być samorząd. Sprowadza radnych do roli maszynki do głosowania i akceptowania bezkrytycznie przedłożonych przez wójta projektów.

Takie podejście do roli rady gminy powoduje, że wójt tej gminy jest w komfortowej sytuacji, nie wymagającej myślenia, wysiłku , starania, gdyż nikt i tak się nie odezwie. Nie odważy się ocenić.

Nie jest trudnym do zrozumienia, dlaczego mieszkańcy takich radnych wybierają? Dlaczego na to im pozwalają? Ale to odrębny temat.

Na domiar złego wszyscy ci samorządowcy zachowują niezachwianą wiarę, że jest to normą. W ich oczach jest to idealne.

Przypominają dzieci wierzące w bajki, gdzie świat jest idealny i wszyscy zgodni.

Chciałoby się tylko dodać: „I wszyscy żyli długo i szczęśliwie.”

Czas obudzić się ze snu. Dorośli ludzie wiedzą, że życie to nie jest bajka.